WV Holten: Hoe een nieuwe koers de club weer toekomst gaf

Toen het bestuur van Wielervereniging Holten in 2022 opstapte, stond de club op omvallen. Toch was er bij een handvol leden geen twijfel: deze vereniging moest blijven bestaan. Onder hen Simon Kolkman en Anton Bronsvoort. Met steun van de NTFU en een clubondersteuner werkten zij succesvol aan een nieuwe koers. 
 
De beslissing van het vorige bestuur om op te stappen, vroeg om actie bij haar leden. “Zonder bestuur heb je geen vereniging,” zegt penningmeester Bronsvoort. “Op die avond is gewoon gevraagd: wie wil er nog wat doen? Drie, vier mensen staken hun hand op. We hadden op dat moment nog geen plan, maar we wisten: het kan niet zo zijn dat Holten, met de Holterberg en triathloncultuur, géén wielervereniging meer heeft.” 
 
Uit dat moment ontstond het plan voor een continuïteitscommissie, met leden die besloten niet alleen de club overeind te houden, maar ook toekomstbestendig te maken. Kolkman: “We wilden niet krampachtig blijven vasthouden aan het oude, maar juist bouwen aan wat nodig is. Dat begon met de simpele vraag: wat betekent het eigenlijk om een vereniging te zijn?” 

Samen met leden en hulp van buiten 

Om die vraag goed te beantwoorden, koos de commissie voor een aanpak waarin leden en externe begeleiding een grote rol speelden. Met ondersteuning van de NTFU en een clubondersteuner startte een traject om helder te krijgen wat de club nodig had. “We hebben breed opgehaald wat er leefde,” vertelt Kolkman. “Met experts in gesprek, met commissies, én via een enquête onder leden. Die enquête gaf ons veel inzicht: waar mensen energie van kregen, welke activiteiten gemist werden en hoe ze de sfeer binnen de club ervoeren.” 
 
De reacties waren talrijk en concreet, zegt hij. “Dat gaf echt een duwtje in de rug. Leden voelden zich gehoord en dat zorgde voor een nieuwe dynamiek.” Op basis daarvan organiseerde de commissie meerdere sessies, waarin verschillende groepen leden samenwerkten aan de toekomst van de club. “Iedere bloedgroep uit de vereniging zat aan tafel: toerfietsers, jeugdtrainers, triatleten, en mountainbikers.. Dat hielp enorm om richting te bepalen.” 
 
Ook de externe begeleiding speelde volgens beiden een cruciale rol. Niet om te vertellen wat de vereniging moest doen, maar om structuur te bieden. “Zij hielpen ons om te begrijpen hoe andere clubs veranderingen aanpakken,” zegt Kolkman. “Over hoe je een visie opbouwt, welke bestuursvormen werken, waar je juridische of organisatorische valkuilen vindt. Daardoor konden we veel gerichter keuzes maken.” Bronsvoort vult aan: “Het gaf ons houvast. We hoefden het niet allemaal zelf uit te vinden.” 
 
Die combinatie van ledeninput en professionele begeleiding leidde tot een nieuwe, gedeelde missie: een vereniging waar iedereen met plezier kan fietsen, met aandacht voor veiligheid, betrokkenheid en een gezonde structuur. 

Van commissie naar bestuur 

De nieuwe koers kreeg vorm. Een nieuw bestuur trad aan, er kwamen gezamenlijke activiteiten en de club kreeg - voor het eerst in haar bestaan - een thuishonk: het clubhuis dat ze delen met de lokale hockeyvereniging. “Strikt genomen heb je geen clubhuis nodig om te fietsen,” zegt Kolkman. “Maar we merkten dat er wél behoefte was aan meer verbinding buiten het fietsen. Het clubhuis zorgt hiervoor. We zijn hierdoor veel meer een echte vereniging.”  

Kleine stappen, groot effect 

Naast het clubhuis ligt een eigen ATB-trainingsparcours die stap voor stap wordt verbeterd. Zo liggen er plannen om de verlichting te verbeteren, zodat het in het najaar ook kan worden gebruikt. “Het zijn geen grote sprongen allemaal,” zegt Bronsvoort, “maar juist kleine stappen die het mogelijk maken.”  

​​Die aanpak typeert ook de nieuwe manier van besturen binnen WV Holten. Het nieuwe bestuur wilde alleen van start gaan onder één duidelijke afspraak: dat de verantwoordelijkheid bij meer mensen moest liggen dan bij een kleine vaste kern. “Besturen betekent niet dat je alles zelf moet doen, maar dat je ruimte creëert,” zegt Kolkman. “En we hebben vanaf het begin uitgesproken dat die ruimte ook ingevuld móét worden. Vrijwillig betekent niet vrijblijvend.” 

Die duidelijkheid werkte door in de vereniging. Leden beseften dat de club echt “van iedereen” moest zijn. Bronsvoort: “Als er energie is bij leden, faciliteren we dat. Maar we spreken elkaar er ook op aan als het werk te veel bij dezelfde mensen komt te liggen.” Dat open gesprek zorgde ervoor dat meer leden actief aanhaken en dat de vereniging breder wordt gedragen. 

Een van de nieuwe initiatieven is de VOS-groep: Vrouwen op Stap. Met als doel om meer vrouwen kennis te laten maken met het wielrennen. “We hadden afgelopen zomer een groep van zo’n vijftien vrouwen die met veel plezier hebben meegedaan,” zegt Bronsvoort. “Een aantal is nu lid en fietst mee met de rest. Dat is toch super om te zien. Dit gaan we zeker doorzetten.” Ook de jeugdafdeling zit in de lift: ouders helpen mee bij trainingen en vanuit scholen is er belangstelling voor het programma. 

Nieuwe cultuur, nieuwe energie 

De vernieuwde koers heeft niet alleen geleid tot meer ledenbetrokkenheid, maar ook tot een hechtere cultuur. “De club voelt weer als van iedereen,” zegt Kolkman. “We praten met elkaar, spreken elkaar aan, en werken actief aan veiligheid, zowel sociaal als fysiek. Dat varieert van een vertrouwenscontactpersoon tot praktische afspraken over helmgebruik en verkeersveiligheid. Het hoort er allemaal bij.” 
 
De zichtbaarheid van de club groeit ook buiten de eigen ledenkring. WV Holten doet mee aan lokale initiatieven als de Koningsspelen, organiseert de jaarlijkse Holterberg Tour en werkt samen met de gemeente en scholen. “We willen als vereniging echt zichtbaar zijn in de omgeving” stelt Bronsvoort. “Niet eenmalig, maar voortdurend. Dat levert nieuwe contacten op en laat zien wat de vereniging te bieden heeft.” 

Blik op de toekomst 

Wat begon met een crisissituatie, is uitgegroeid tot een hechte vereniging met mooie plannen voor de toekomst. Zo wil WV Holten  de komende jaren investeren in de volwaardige trainingsroute rond de Holterberg, samen met andere lokale verenigingen. En wat het ledenaantal betreft: “We hopen natuurlijk wel op groei, maar het is geen doel op zich. Groter is niet altijd beter. Het gaat erom dat we blijven vernieuwen en elkaar blijven vinden in het plezier van fietsen.” Daarmee vatten ze hun aanpak treffend samen. 

Belangrijke leerpunten uit de praktijk

• Betrek leden bij verandering: Door leden te betrekken bij de visievorming gaan de leden zich ook eigenaar voelen van de nieuwe identiteit van de club. Bijvoorbeeld door het regelmatig houden van peilingen/enquêtes onder leden.  
• Durf eerlijk en open te zijn: De commissie koos ervoor om vroeg in het proces niets te verbloemen: er werd openlijk verkondigd dat de vereniging zou ophouden te bestaan als er niets veranderde. Die eerlijkheid maakte leden alert én bereid om mee te denken.
• Maak besturen faciliterend, niet uitvoerend. Laat leden zelf initiatieven nemen en ondersteun dat proces. Zo groeit betrokkenheid en eigenaarschap vanzelf.
• Focus op relevantie. Ledengroei is mooi, maar hoeft geen doel op zich te zijn. Door te blijven vernieuwen en aansluiten bij wat leeft onder je leden, blijf je als vereniging gezond en relevant.
• WV Holten laat zien dat zichtbaarheid loont: meedoen aan lokale evenementen en samenwerken.
• Als club sta je er niet alleen voor. Vaak kan de bond of de gemeente steun bieden bij. Stel je hulpvraag aan een lokale clubondersteuner of de bond.